Αυτό δεν είναι σύμπτωση ή ρητορική υπερβολή. Είναι σαφές δόγμα. Ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραψε το 1884 ότι η ΜΟΝΟΓΑΜΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ήταν ο πρώτος ανταγωνισμός που εμφανίστηκε στην ιστορία και ότι η χειραφέτηση των γυναικών απαιτούσε την επανένταξη όλων των γυναικών στο δημόσιο έργο και την κατάργηση της οικογένειας ως οικονομικής μονάδας.
Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είχαν ήδη δηλώσει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι ο κομμουνισμός θα καταργούσε την αστική οικογένεια. Όχι ως παρενέργεια της επανάστασης αλλά ως σκόπιμο στόχο. Αυτό δεν είναι ερμηνεία των αντιπάλων, είναι στα κείμενα.
Αυτό που άλλαξε τον εικοστό αιώνα είναι ότι ο Μαρξισμός καταλάβαινε ότι η καταστροφή της οικογένειας με διάταγμα ήταν αδύνατη και αντιπαραγωγική. Τότε η στρατηγική έγινε πολιτιστική, μέσα από την σχολή της Φρανκφούρτης. Την δυσφημούν, την παρουσιάζουν ως ένα αυθαίρετο ιστορικό κατασκεύασμα που καταπιέζει τα μέλη της, ειδικά τις γυναίκες και τα παιδιά.
Η οικογένεια, για τους αριστερούς, έπαψε να είναι ο πυρήνας όπου μεταδίδονται ταυτότητα, πίστη, μνήμη και αίσθηση, για να γίνει εξ ορισμού ύποπτη. Τόπος αναπαραγωγής της πατριαρχίας, της ετεροκανονικότητας και της ηγεμονικής ισχύος.
Το αποτέλεσμα δεν είναι η απελευθέρωση που υποσχέθηκαν. Στοιχεία από δεκαετίες οικογενειακής διάλυσης στη Δύση δείχνουν την πραγματική εικόνα, αύξηση της βίας, μοναξιά, διαταραχές ψυχικής υγείας σε παιδιά και εφήβους, φτώχεια στα μονογονεϊκά νοικοκυριά, συναισθηματική αποσύνδεση στους νέους.
Η οικογένεια δεν ήταν το κλουβί. Ήταν το οικοσύστημα. Και όταν ένα οικοσύστημα καταστρέφεται στο όνομα της απελευθέρωσης, αυτό που μένει δεν είναι η ελευθερία αλλά η διάλυση.
Υπάρχει και κάτι άλλο που ο πολιτιστικός μαρξισμός καταλαβαίνει ξεκάθαρα και που οι επικριτές του μερικές φορές δεν τελειώνουν να βλέπουν, ένα άτομο χωρίς στέρεη οικογένεια είναι ένα άτομο πιο εύκολο να συλλάβει το Κράτος ή από οποιαδήποτε συλλογική αφήγηση που του προσφέρει το να ανήκει. Η οικογένεια είναι το πρώτο φίλτρο ανάμεσα στο άτομο και την δύναμη. Εκεί μαθαίνεις να διακρίνεις, να εμπιστεύεσαι, να ανήκεις χωρίς να διαλύεσαι. Η καταστροφή του δεν παράγει πιο ελεύθερα άτομα αλλά πιο μοναχικά και συνεπώς πιο εξαρτώμενα άτομα. Νομίζω ότι η υπεράσπιση της οικογένειας δεν είναι νοσταλγία ή αντανακλαστικός συντηρητισμός. Είναι η υπεράσπιση του χώρου όπου μπορεί ακόμα να μεταδοθεί κάτι που κανένα Κράτος ή ιδεολογία δεν μπορεί να κατασκευάσει, αγάπη με ιστορία, ταυτότητα με ρίζες, πίστη με σώμα.
Ο πολιτιστικός μαρξισμός το γνωρίζει αυτό. Γι’ αυτό η οικογένεια παραμένει ο κεντρικός της στόχος, παρόλο που σήμερα αυτός ο στόχος λέγεται αποδόμηση, προοπτική φύλου ή νέα αρρενωπότητα. Τα ονόματα αλλάζουν. Η ουσία είναι η ίδια.
Γιάννης Γαραντζώτης
https://www.ksipnistere.com/2026/04/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5.html
.jpg)
0 Σχόλια