20 Οκτωβρίου 2016

Τι θα γινόταν αν είχαμε εθνικό νόμισμα;





Σε ένα κράτος με εθνική κυριαρχία, το οποίο έχει το δικό του εθνικό ανεξάρτητο νόμισμα, η φορολογία δεν γίνεται για να βρει το κράτος χρήματα να ξοδέψει, αφού το κράτος εκδίδει το χρήμα και μπορεί να εκδώσει όσο θέλει.


Γίνεται για να αφαιρέσει το κράτος χρήμα από την αγορά ώστε να διατηρήσει την αξία του χρήματος και να συγκρατήσει τον πληθωρισμό.


Αντίθετα όταν υπάρχει ύφεση, το κράτος μειώνει τη φορολογία και αυξάνει τις δαπάνες του (δηλαδή κρυφά εκδίδει χρήμα και το ρίχνει στην αγορά) ώστε να ξαναπάρει η οικονομία μπρος, να αυξηθεί η ζήτηση και να πέσει η ανεργία. Αν μάλιστα η κεντρική τράπεζα του κράτους ανήκει στο λαό και όχι σε ιδιώτες ιδιοκτήτες, τότε ακόμα καλύτερα.


Τι συμβαίνει όμως με το ευρώ:


Το ευρώ δεν είναι εθνικό νόμισμα, είναι ξένο νόμισμα πάνω στο οποίο το κράτος δεν έχει καμία εξουσία. Επομένως, το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει χρήμα και μέσω αυτής της έκδοσης να ασκήσει κυρίαρχη οικονομική πολιτική. Για να μπορέσει να βρει το χρήμα που χρειάζεται, δανείζεται από τις ιδιωτικές τράπεζες (αγορές), όπως κάθε δανειολήπτης και είναι εξαρτημένο από αυτές, ενώ ταυτόχρονα είναι και υπεύθυνο για την επιβίωση των τραπεζών από τις οποίες έχει δανειστεί.


Φορολογεί δε τους πολίτες, όχι για να ασκήσει την πιο πάνω ρυθμιστική οικονομική πολιτική, αλλά για να βρει χρήματα να πληρώσει τις δαπάνες του και τα χρέη του. Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι το κράτος δεν είναι κυρίαρχο, αλλά είναι κι αυτό, όπως οι απλές επιχειρήσεις και οι απλοί πολίτες, εξαρτημένο από την αναζήτηση εσόδων και δανεικών για να επιβιώσει.


Σε περιόδους ύφεσης όπως η τωρινή και ακόμα χειρότερα, με το επιβαρυντικό στοιχείο της χρεοκοπίας, το κράτος δεν μπορεί να μειώσει τη φορολογία και ταυτόχρονα να εκδώσει χρήμα για να αυξήσει τις δαπάνες του ώστε να αυξήσει την κατανάλωση και να μειώσει την ανεργία. Είναι αναγκασμένο να συνεχίσει να υπερφορολογεί και να μαραζώνει την κοινωνία, εξαρτώμενο από την δανειακή ενίσχυση των ξένων και τον απόλυτο έλεγχό τους, όχι μόνο για να επιβιώσει το ίδιο, αλλά και για να κρατήσει βιώσιμο ένα υπέρογκο χρέος που δεν βγαίνει με τίποτα.


Αν θέλουμε να ζήσουμε, πρέπει να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να βγούμε από αυτή την παγίδα, από αυτό το αδιέξοδο. Τελεία και παύλα.


Από αυτή την παγίδα όμως, βγαίνεις με δύο τρόπους. Είτε με μονομερές κούρεμα του χρέους και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είτε με υπερπαραγωγή, ώστε το κράτος να βρίσκει άνετα έσοδα μέσα από τη φορολογία, για να επιβιώνει το ίδιο και να εξυπηρετεί το χρέος του. Εμείς πάντως δεν φημιζόμαστε ως παραγωγικό κράτος, η δε μεγάλη φορολογία σκοτώνει εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια ανάπτυξης.


ΥΓ. Είναι να θαυμάζει κάποιος, το πόσο έξυπνα μετέτρεψαν κυρίαρχα κράτη σε απλές υπερχρεωμένες ΑΕ. Οι δε πολίτες δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Και αυτό έγινε με τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική εξουσία.


Επομένως η τελική λύση στο αδιέξοδο, είναι η μέσω της αλλαγής των θεσμών, απεξάρτηση της πολιτικής εξουσίας από την οικονομική εξουσία και η μεταφορά της στα χέρια των πολιτών, ώστε να γυρίσει και η οικονομία στα χέρια των πολιτών.


ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ

Γίνετε μέλη στη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/123kyklopas

http://kyklwpas.blogspot.gr/

1 σχόλιο:

  1. Η λυση θα ηταν να απαγορευθει στην ΕΚΤ να δανειζει τα κρατη με ενδιαμεσο τις εμπ. τραπεζες που κερδιζουν ακοπα και ασυδοτα τεραστια ποσα απο τα spreads.Ταυτοχρονα θα επρεπε ολες οι ΚΤ της ΕΖ να γινουν κρατικες αφου αποτελουν το πρωτο κριτηριο ασκησης της εθνικης κυριαρχιας.Ειναι αδιανοητο οι ΚΤ της ΕΖ να ανηκουν σε ιδιωτες και τι ιδιωτες.Αν ειμαστε νηφαλιοι και θελουμε να περασουμε με μεταρρυθμισεις σε πραγματικη αναπτυξη θα πρεπει η ΕΚΤ να εκτυπωσει πληθωριστικο χρημα στα κρατη ΕΚΤΑΚΤΩΣ απλα για να περασουμε τον καβο.Καμια διαγραφη χρεους νομιζω δεν πρεπει να γινει γιατι θα δημιουργησει μεταδοσιμα οικονομκα νοσηματα εντελως μη αντιμετωπησιμα.Ταυτοχρονα στα εθνικα κρατη θα πρεπει δια ροπαλου να θεσπιστουν ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΦΡΕΝΑ(πχ πλαφον στον αριθμο και στους μισθους των ΔΥ- πλαφον δαπανων προυπολογισμου πχ 15% στο ΑΕΠ κλπ κλπ).Επισης ΑΚΥΡΩΣΗ της εγγυησης του κρατους στις ιδιωτικες καταθεσεις που ειναι το αλλοθι για την κρατικη προστασια του υπερκαρτελ των τραπεζων.Αν απορριψουμε τις μεταρρυθμισεις τοτε μπορουμε να παμε ενδεχομενως σε δημιουργικη καταστροφη που ειναι και η πλησιεστερη στον ρωμαικο ψυχισμο (εννοω δραχμη ,κρεμασμα ενοχων,ρωσικες βασεις,εξορυξη φυσικων πορων κατ ιδιαν κλπ).Τελος υπαρχει και η κανονικη καταστροφη με οτι αυτη συνεπαγεται.Ειναι σαφες οτι η πρωτη λυση θα επιβεβαιωνε την ευρωπαικη μας ταυτοτητα και χειραφετηση και τον οψιμο μεταβυζαντινο μας διαφωτισμο.Ομως πρεπει να λαβουμε σοβαρα υπ οψιν και τα ψυχικα ορια ενος στοχευμενα παραπλανημενου λαου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή